के हामीले राजनीतिमा संलग्न हुन जरुरी छ र ?

२०४६ सालमा प्रजातान्त्रिक आन्दोलन सफल हुँदै गर्दा म १३ बर्षको सानो बच्चा थिएँ । सायद् राजनीति थाहै थिएन । बहुदलीय व्यवस्था घोषणा भएको दिन आदरणीय दाजु जगन्नाथ आचार्यको नेतृत्वमा विजय जुलुस निस्केको थियोे । रातो कपडामा कपासले बांगो टेडो पारेर झण्डा बनाइएको थियो । आज बुझ्दैछु हँसियाहथौडाको झन्डा रहेछ तर त्यतिबेला केही नबुझिकनै ‘इनकलाव जिन्दावाद !’ भन्दै दौडेको थिएँ ।

२०४७ सालमा कक्षा सातमा पढ्दै गर्दा अनेरास्ववियुको प्रारम्भिक कमिटीको सदस्य बनियो । पार्टी थाहा थिएन । पछि मात्रै बुझियो तत्कालीन नेकपा (माले) को भातृ संगठन रहेछ । माले र माक्र्सवादी एकीकरण भयो र एमाले बन्यो अनि म कट्टर एमाले । २०४८ सालमा मात्र १५ वर्षको थिएँ, तर के परिवन्ध भयो मतदाता नामवलीमा मेरो पनि नाम थियोे र जिन्दगीमा पहिलो मतदान सूर्य चिन्हमा कमरेड कृष्णराज श्रेष्ठलाई गरियो ।

त्यो सिलसिला जारी भयो २०४९ साल, २०५१ साल, २०५४ साल र २०५६ सालसम्म । यो बीचमा एमालेको सम्पर्क मञ्च, नेपाल कमर्स क्याम्पस प्रा.क., अनेरास्ववियुको क्षेत्रीय तथा जिल्ला एवम् दिल्ली प्रवास सम्मका कमिटीहरुमा सामेल बनियो । कम्युनिष्ट प्रति अथाह लगाव थियोे तर जब २०५८ साल तिर एमालेका केन्द्रीय तहको नेतासँग मिलेर भण्डाफोर साप्ताहिक नामक पत्रिकाको कार्यकारी सम्पादकको भूमिका गर्दै गर्दा एमालेका थुप्रै आदर्श मानेका नेताहरूको दैलो दैलो पुग्ने अवसर जुट्यो, तबमात्र म निन्द्राबाट झस्याङ्ग भए झैँ भएँ । त्यसपछि एमाले कम्युनिष्ट पार्टी हो भन्ने भ्रमबाट म मुक्त भएँ । अनि २०५९ सालदेखि एमालेसँगको सम्बन्ध पूर्णतः पूर्णविराम गरियो ।

२०६४ को संविधान सभाको निर्वाचनमा प्रत्यक्षमा मात्रै गोलाकार भित्रको हँसिया हथौडामा (हालका सभामुख अग्निप्रसाद सापकोटालाई) मतदान गरियो । किनभने म त्यतिबेला अहिलेको काठमाडौ, धनगढी, भरतपुर र धरानका मतदाताजस्तै विवेकी मतदाता भइसकेको थिएँ । काठमाडौबाट गाउँ फर्केपछि वातावरण अलिक फरक बन्यो । समाजले मलाई स्वतन्त्र बस्न दिएन र जसको विचार उसैको नेतृत्व हुनुपर्छ भन्ने सोचका साथ माओवादीप्रति केही आशा र अपेक्षा पनि रहेको कारण करिब ११ बर्षदेखि सक्रिय रुपमा सोहि आन्दोलनमा निस्वार्थरुपमा क्रियाशील बनियो ।

सकेसम्म र भ्याएसम्म पार्टीकै स्वार्थमा मात्रै खटियो । लाग्छ यो बीच पार्टीबाट कुनै ब्यक्तिगत स्वार्थको अपेक्षा गरिएन र प्राप्त पनि भएन र आवश्यक पनि ठानिएन । गत स्थानीय निर्वाचनमा आफै उम्मेद्वार बनेर मैदानमा उत्रिएको अवस्था थियोे भने यो स्थानीय निर्वाचनमा आफू उम्मेदवार नहुँदै गर्दा पनि गत निर्वाचनको भन्दा पनि बढी चाप यो निर्वाचनमा भोगियो तर नतिजा शून्य । अझ उल्टै ज–जसलाई बोकेर हिँडियो उनीहरुकै आशंका र ठूलो स्वर महशुस गरेको तितो यथार्थ भुल्न शायद् केही समय पक्कै लाग्ला नै ।

यति लामो गन्थनको चुरो कुरो चै के हो भने हामी जस्तो सिधा साधा, कमलो मन र कवि हृदय भएका मान्छेहरुले राजनीति गर्ने नै हैन रहेछ । हाम्रो स्वभाव र अर्थ व्यवस्थाले आजको राजनीति सम्भव छैन । अन्र्तमनले भन्छ– बाबू तिमीलाई कामको भारी अलि बढी नै भो । जिन्दगीले ४६ बसन्त नाघ्न लागि सक्यो सिमित काम मात्रै गर ल ।

शायद् यस्तै सोचमा छु, प्रियजनहरु । अबको मेरो परिचय सहकारीकर्मी र सञ्चारकर्मी मात्रै होस हालसम्म बाँकी रहेका यी दुई बाहेक सम्पूर्ण जिम्मेवारीबाट तत् तत् निकायका सम्बद्ध अग्रजहरुले हटाउनु भएमा आभारी हुने थिएँ भन्ने बिचार आयो है । सबैको जय होस् ।