कविताः मेरो नयाँ बाटो

जब म जवानी भएँ
मनले प्रेमी खोज्दैथ्यो
हृदयले प्रेमी रोज्दैथ्यो
त्यो पुरानो समाजमा
त्यो पुरानो जमानामा
न प्रेमी आफैंले रोज्न पाइन्थ्यो
न प्रेमी आफैंले खोज्न पाइन्थ्यो
न प्रेम गर्न पाइन्थ्यो
आफ्नो प्रेमी
आफैंले खोज्ने होइन
आफैंले रोज्ने होइन
आमा, बुबा र ईस्टमित्रले खोजिन्थ्यो
लमी लगाएर खोजिन्थ्यो
जोसँग मेरो प्रेम थिएन
जसलाई मैले रोजेको थिइन
जसलाइ मैलेखोजेको थिइन
त्यसैसँग
मैले होइन
मेरो परिवारले
मेरो विवाहको सम्झौता ग¥यो
भोलीपल्ट मैले थाहा पाएँ
मैले पहिलो चोटी
मेरो प्रेमीलाई विवाह मण्डपमै देखें
धुमधामसँग विवाह भो
त्यसपछि त
पढाई मेरो त्यसै रोकियो
जागिर मेरो त्यसै खोसियो
शर्तहरु सबै हावाले उडाइ दियो
म त चुलोचौकोको चौघेराभित्र
एउटा कैदीबन्दीजस्तै पो बन्न पुगे
म त उस्को प्रेमीका होइन
उसको दासी पो बन्न पुगे
मैले उसलाइ राम्रो प्रेमी बनाउन खोजे
प्रेमको अगालोभित्र बाँध्न खोजे
मैले उसलाई माया गर्थे
उसले मलाई घृणा गथ्र्यो
मैले उसलाई आफ्नो ठान्थें
उसले मलाई पराई ठान्थ्यो
मैले उसलाई नजिक ल्याउथें
उसले मलाई टाढा राख्थ्यो
मैले उसलाई प्रेमी मान्थें
उसले मलाई नोकर ठान्थ्यो
मैले उसको माया कहिल्यै पाइन
मैले उसको दया कहिल्यै पाइन
मैले उसको विस्वास कहिल्यै पाइन
मैले उसको आडभरोसा कहिल्यै पाइन
मैले उसको साथ सहयोग कहिल्यै पाइन
उसले त
मप्रति जहिले पनि
जहाँ पनि
रिस र आक्रोस गर्न पो थाल्यो
अपमान र तिरस्कार पो गर्न थाल्यो
अविस्वास र घृणा गर्न पो थाल्यो
मलाई त हिंसा पो गर्न थाल्यो
न उसले मलाई आफ्नो बनाउन खोज्यो
न मैले उसलाई आफ्नो बनाउन सकें
हामी त नदीको दुई किनारामा उभियौ
एउटा वारी अर्को पारी
त्यसपछि त मैले मेरो
स्वतन्त्रताको लागि
समानताको लागि
स्वाभिमानको लागि
न्यायको लागि
मैले अठोट गरें
सदासदाको लागि
सम्बन्ध–बिच्छेदको नयाँ बाटो रोजे
अनि हामी दुबै स्वतन्त्र भयौं
आकाशमा उड्ने चरी झैं
म मेरो बाटो लागें
उ आफ्नो बाटो लाग्यो ।
०००